De toekomst 'luistert' ... maar daar maken de beleidsmakers zich weinig zorgen over ! Zo schrijft Pieter Marechal (CD&V jongerenvoorzitter) vandaag in een column in de Tijd van 22-02-2012

Na jaren studie, debat en discussie bevatte het regeerakkoord eindelijk passages waarvan we allemaal wisten dat ze broodnodig waren:

Het vervroegd pensioen werd uitgesteld tot 62 jaar, de brugpensioenleeftijd werd algemeen op 60 jaar gebracht en een landingsbaan zou nog maar mogelijk zijn vanaf 55 jaar. De eerste reacties waren positief over een regering die eindelijk de problemen zou aanpakken. Daarna begonnen velen de eigen rekening te maken. En de regering paste de oorspronkelijke akkoorden aan.

Met het principe van langer werken was iedereen het aanvankelijk eens. Maar toen dook het begrip 'verworven verwachting' op. Wie gehoopt had om de eerstvolgende jaren met (vervroegd) pensioen te gaan, ontsnapt aan het langer-werken-verhaal. En de bijsturingen stoppen daar niet.

Diverse categorieën ambtenaren kunnen vanaf 60 jaar met vervroegd pensioen blijven gaan. De brugpensioenleeftijd wordt terug van 60 jaar op 56 jaar gebracht en een 1/5de landingsbaan wordt terug mogelijk vanaf 50 jaar.

Rekening houden met verwachtingen van mensen of met de zwaarte van hun beroep kan natuurlijk. Elk verhaal kent z'n nuances. Bij het voeren van beleid moet menselijkheid voorop staan en zijn overgangsmaatregelen bespreekbaar. Wanneer woorden omgezet moeten worden in daden, mag men de belangen van de jonge en toekomstige generaties echter niet uit het oog verliezen. Hoe je het ook draait of keert, de aanpassingen die nog zijn aangebracht, wijken af van het regeerakkoord. En ze zullen ook moeten worden betaald. Opnieuw een rekening dus die we doorschuiven naar de jonge generaties.